Illumination of Ancaria

[Jome]

Net als Griffith dichtbij is heft Kassar haar hand en maakt een simpele beweging.
Griffith word van zijn paard geslingerd, waarna het paard helemaal gek word en door de linies rijd van de soldaten.
Griffith staat snel op en stormt op Kassar af.
Deze maakt nog een beweging waarna Griffith kronkelend naar de grond gaat..
Kassar: Ik had je gewaarschuwd, het leven is niet een en al fysiek ..
'' Jij dwaas! AAAAAH! ''
Hevige pijnscheuten trekken door zijn lijf heen en hij blijft kronkelen.
Met een krachtige stoot smijt Kassar Griffith weg, en snel roept ze haar draak op.
Ze stapt snel op en vertrekt naar de plek waar deze menging van slechte en goede krachten zijn ..

 

[Verbeek]

Gaat er ook ooit echt iemand dood in dit verhaal. Ze blijven altijd leven 

 

[Jezze]

Gaat er ook ooit echt iemand dood in dit verhaal. Ze blijven altijd leven 

[Graag niet posten in verhaal topic. Kan ik spam/beschrijving topic. En ja er gaat later wel iemand dood hoor ]

Kilmar besefte nu eindelijk goed wat de gevolgen waren als hij Kassar niet op tijd kon waarschuwen. Hij wist dat Kassar sterk was, maar ook sterk genoeg om zo verrot persoon als Matander te kunnen weerstaan? Een demon uit de onderwereld? Hij had in ieder geval meer kans als hij gewaarschuwd was en wist wat hij kon verwachten.

Het probleem alleen was hoe? Hij had geen idee waar hij hem moest vinden of hoe hij hem moest inlichten. Hij kon natuurlijk gaan zoeken, maar dat ging erg veel tijd kosten. Hij kon natuurlijk de tovenaarsorde inlichten, maar of die hem snel konden vinden betwijfelde hij ook hevig. Maar goed, hij moest wat. Hij wist dat Kassar iets te maken met wat dolers in het zuiden. En ook dat daar een grote oorlog aan de gang was, misschien kon hij daar één van de dolers vinden die hem kon helpen. Hij gebruikte zijn teleport spreuk naar Quiong  om Kassar te gaan zoeken.

 

[Jome]

[ Kassar is de leider van de lang verborgen Drakenorde. ]

 

[Gerontis the cunning]

Gerontis wordt bij de keel beetgepakt en Loin grinnikt

Loin: nu niet meer zo stoer hey met je Ion oog ...hmm ook gestolen?

Matander grinnikte en keek naar Elys maar merkte ook Loin op

Matander:Loin , nuttenloze sukkel , doe me een plezier en doe je wraak of zo buiten...ik moet wat tijd hebben hierzo...
Loin:jip meester * waarop Matander zuchte*

Loin loopt naar buiten en smijt Gerontis tegen een grote rots
Rinnar:tijd om dit af te maken en die mooie ogen van jouw uit je kop te rukken
Loin:hahah lijkt me leuk

Gerontis*gromt*ik ben nog niet dood....

Matander:zozo....dus..ben jij die engel?
Elys*fronst*wat bedoel je ?
Matander:ach het maakt niks uit...

hij fluistert vreemde woorden en maakt wijzende gebaren naar haar
Elys:wat doe je ?!!!!
Matander*grijnst duivels* maak je geen zorgen lief...ik tref alleen maatregelen....

 

[Jezze]

Kilmar wist dat hij hij nu in de buurt moest zijn van de dolerleider. Hij was geteleporteerd vlakbij Caifeng, blijkbaar was hier net een veldslag gevoerd, want het rook naar lijken en dode paarden. Toen hoorde hij een stukje verder het geluid van een harde plof. Hij besloot dichterbij te kijken. Hij zag een oud gebouw, en een grote rots, waarvan degene die daar lag zeker de dolerleider moest zijn. De 2 anderen die erbij stonden leken niet erg op 2 normale personen. Uitgemergeld, rode ogen, wees zeker op bezeting van een demon. En toen wist Kilmar dat Matander in de buurt was. Hij besloot het er maar op te wagen.

Rinnar: "Nou, welk oog wil je mee beginnen?!" lachte hij hatelijk.
Loin: "Geef mij maar de rechter, zal hem wel leegzuigen met een rietje!"
Ze lachten beide hard, niet wetend dat er iemand hen hun in de gaten hield.

Rinnar: "Nou, hier gaat het eerste..." Voordat hij zijn zin kon afmaken werd hij getroffen door iets van achter waardoor hij zeker 15 meter de lucht door vloog. Loin volgde en samen zeilde ze door de lucht als vogels. Maar Kilmar was er niet zo makkelijk af. Rinnar wist zich snel te herstellen en bond het gevecht aan met Kilmar. Kilmar schreeuwde tegen Gerontis. Wat hij schreeuwde was niet goed te horen dankzij het lawaai.

---------------------------

Drakonian wist dat deze situatie redelijk klote was. Zij waren uitgeput en zij waren dat ook. Maar hij wist hoe erg de elven hem wouden hebben. De vraag was dan ook of ze dit konden winnen.

Cipier: "We geven je nog 1 kans! Ga nu met ons mee en we sparen je! Zo niet, nou ja, dan overleef je het niet denk ik." zei hij met een glimlach.
Drakonian: "Je vind het allemaal wel grappig hé? Nee, ik geef me nu niet zomaar over. Nu zal je er echt voor moeten vechten." Hij trok zijn bijl en schild en de andere Acroniërs trokken ook hun wapens.
Puyt(trok zijn 1,5 meter bijl): "Wij zullen eens laten zien wat wij met lastige elfen doen."

Met een schreeuw vielen ze de elfen aan. Ze waren dan niet heel erg verrast maar schrokken wel dat ze 1 keer met z'n allen aanvielen. Puyt met zijn grote bijl kon er 3 tegelijk neerhalen en de rest kon het afmaken. Drakonian nam het op tegen de hoofd-cipier.
"Zo, deze keer willen ze wel meevechten. Wat brengt jou helemaal hierheen dan? Wil je wraak op je vriendje de tovenaar?" lachtte hij met hatelijke glimlach.
"Jij neemt mensen niet serieus, of wel? Jij onderschat onze kracht en denkt dat jij beter bent omdat jullie zogenaamd onsterfelijk zijn. Laat mij eens wat zeggen, spitsoor! Wij hebben meer gedaan voor deze wereld dan jullie. Maar genoeg geluld. Val maar eens aan als je het durft."

De cipier wou net aanvallen toen er plotseling en scheur in zijn keel verscheen. Je zag het bloed er langzaam uit sijpelen en zijn ogen rolden naar boven. Zijn lichaam zakte langzaam naar de grond en uiteindelijk viel zijn hoofd eraf.
"Duurde mij iets te lang." zei Puyt. "Ik dacht dat hij je allang had afgemaakt."
Drakonian: "Ik had hem kunnen hebben. Maar goed daar zijn we nu vanaf."

"KIJK!! ETEN!!"schreeuwde Iopy. De elfen hadden zeker nog genoeg eten mee voor de laatste etappe naar Quiong. Dat konden ze mooi gebruiken voor hun reis. Nadat iedereen weer gegeten had besloten ze verder te gaan. Na een tijdje kwam Puyt naast Drakonian lopen.

Puyt: "Het duurt zeker nog een paar weken voordat we met dit tempo in Quiong aankomen. Voor je het weet heeft die Matander bij god weet niet wat aangericht."
Drakonian: "Weet ik, we reizen maar gewoon want we moeten wel. We kunnen niet teleporteren of even een schip pakken. We moeten hier ook oppassen want we zitten vlakbij piraten."
Puyt keek verschrikt op. "Wa wa? Piraten? Serieus?"
Drakonian knikte.

Drakonian: "Ik ben hier maar 1 keer geweest. Ik heb ze wel ontmoet, maar het zijn niet altijd lieve figuren. Ook al ben je je hele leven met ze bevriend, ze kunnen altijd nog je hoofd afhakken als ze zich vervelen."

Net op dat moment stapte een man uit de bosjes. Hij was gekleed als piraten kapitein en droeg versleten kleren.

"Arrr mateys... zin in wat kielhalen?"

 

[Hietala]

Nadat Matander de woorden uitsprak veranderde de omgeving. Het leek wel een oneindig grote bloedrode vlakte met een lichtere rode lucht. Vlakte... Meer een doolhof, want het leek wel alsof ze in een of andere canyon waren, maar dat waren ze zeker niet...
Matander begon te groeien en te groeien. Hij was nu 10 meter hoog en zijn ogen kleurden helder wit op. Elys werd in een positie gebracht door een of andere magische kracht. Haar armen en benen werden gespreid, en ze kon zich niet meer bewegen. Matander en Elys werden omsingeld door zombies. Maar de zombies waren gehoorzaam aan Matander, en toonden hun ware vorm... De meesten veranderden in brede kollosale monsters, met verschillende bekken met scherpe reuzachtige tanden, tentakels met stekels en bloeddorstige ogen. Het veld leek er nog griezeliger door. Elys was doodsbang. Voor de eerste keer in haar leven was ze doodsbenauwd.

Matander: De Astrale wereld is zo meteen geopend... Het zal nog even duren...
Elys: *denkt in zichzelf* Is dit nu de hel? Heb ik zo veel gezondigd dan? Of is dit slechts een nachtmerrie... Was alles een nachtmerrie? Ik..ik..  ik weet het niet.
Matander: Je gedachten zijn te makkelijk om te lezen! Helaas is jouw lot erger dan waar jij aan dacht!!


((Ondertussen, buiten))

Een enorme duistere tornado die op één plek scheen te blijven staan was een indrukwekkend uitzicht... Van Caifeng kon men het zien, de mensen keken bevreesd naar dat bovennatuurlijke geval. Vlak naast de tornado, waar niemand hen kon zien, stond Griffith op zijn witte paard tegenover een enorme demon. De demon had een harnas van de sterkste steen, met blauwe magische lijnen waardoor het als het sterkste pantser ter wereld zouden kunnen worden beschouwd.

Demon: Ik ben de poortwachter van het offerritueel! Je komt er niet langs! Ik heb pantser dat sterker is dan de legendarische muren van Ys!!
Griffith: Je draagt het sterkste pantser om dat jij nu juist de meest kwetsbare bent. Het is best makkelijk om moedig te zijn als je zoiets aan hebt.

Griffith spoorde zijn paard aan om in gallop te gaan. Hij maakte zijn sabel klaar om te slaan.. Zijn sabel begon een helder wit licht te geven, en met een daverende klap sloeg hij de arm van de demon af. Een vreselijk snelle aanval. Recht door het pantser heen sneed hij daarna de borstkas open van de Demon, die nu dood neerviel.

Griffith: Geen zwaard dat mij aanraakt, neen.


((Terug in de tornado))

Gerontis: Ik maak je af, Loin!! En je monstervriendjes zullen je niet kunnen helpen!
Loin : Kijk nou, man. Je bent zo bebloed als wat...

Gerontis maakte een muur van steen achter Loin en schoot die op hem af. Een scherp stuk had Loin's hart doorboord. Loin stond recht, trok het eruit en liet zijn wond terug dichtgroeien.

Loin: Je weet toch dat je ons allebei moet verslaan...

Gerontis werd nu gesneden door een scherpe windvlaag... Rinnar.  Enkele krassen op zijn gezicht zorgde ervoor dat hij er nog bloediger uitzag. Hij keek naar Elys, die machteloos was.. Hij moest iets doen.. Maar hij kon niet.. Zijn krachten zouden het begeven, of... De poort was vlakbij Elys.. Het zou haar elk moment kunnen opslokken...


Vanuit de duisternis boven hen, scheen een soort licht... Het was een ridder die helder wit uitstraalde samen met zijn gevleugelde paard. Matander zag hem en stuurde er een enorme bliksemschicht op af. Griffith nam zijn schild met zijn kenteken stevig vast, liet het op 'een of andere manier' ook dat heldere licht uitstralen en stuurde de schicht terug naar Matander. Maar Matander was een meestermagiër. Hij opende een mini-poort naar de Astrale wereld en stuurde de schicht erin. Hij opende een andere mini-poort en langs daar kwam de schicht er weer uit. Griffith ving hem op met zijn sabel, en absorbeerde de kracht.

Matander: Onmo- het kan niet anders dan dat.. nee...

Met topsnelheid dook Griffith met zijn paard en bevrijdde de bewusteloze Elys. Hij vloog snel naar Gerontis, die nu met Loin en Rinnar aan het vechten was, een gevecht met zowel dolken en zwaarden als magie.
Griffith stapte vlug af.

Griffith: Gerontis! Géén tijd, ga nu!! Elys licht vanachter op het paard!!
Gerontis: Wa- En jij dan?!
Griffith: Ik zal hen wel tegenhouden... En ik heb zelf dingen af te rekenen..
Gerontis: Maar..
Griffith: Ga!!

Gerontis stapte vlug op het paard en vloog met topsnelheid weg. Matander vuurde enorme magische stralen op hen af, maar door één of andere manier scheen het het paard niet te raken...
Ze vlogen verder, buiten de tornado...    Zalig. Blauwe lucht. Gerontis' oog traande, en hij vloog over de grote stad Caifeng, die nu in brand stond. Waar zou hij landen? Hij besloot maar naar het huis te gaan waar Elys opgegroeid was.. Dat scheen op één of andere manier een magische barrière te vertonen... Hij vloog daar maar heen. Hij ging het paard later wel teruggeven aan Griffith..


Hij vloog richting de zakkende zon, over de oneindige zee... De zee waarvoor hij een klein zwak had sinds hij met Elys omging...




((Terug in de tornado))

Een enorm monster ging Griffith opeten.. De enorme met vlijmscherpe tanden gevulde bek opende zich... Een walm van verrot vlees kwam eruit... Griffith's zwaard en harnas lichtten weer helemaal op, en hij stortte zich in het monster. Met zijn zwaard in de aanslag...



Einde deel 1....