De halve finale begon, en nu moest Arya het opnemen tegen de gevreesde Götz Dondarric. Hij had een zwaar, stevig harnas en een zwaar gepantserd paard. Je kon nog net de korte, fijngetrimde blonde ringbaard zien voordat hij zijn helm sloot. Alweer werd de vlag gehesen voor de eerste charge...
Ze reden vrijwel allebei gelijk op elkaar af, maar Götz was de eerste om zijn lans te breken. Arya zag de verfijnde, maar toch duidelijke tactiek van die krijgsman. Hij had de kracht, dus moest zij behendig zijn. Bij de volgende charge, dook Arya weg voor de lans van Götz en gebruikte haar lans om die tegen Götz' zijn sterke harnas te breken. Deze ronde was voor Arya... Maar toen reed Götz naar Arya toe, opende haar helm voor haar en sprak met een zware, en toch vriendelijke stem.
Götz: Ik vrees dat ik niet meer kan door gaan... Ik heb een splinter in mijn borst gekregen, dus volgende ronde zal ik niet meer halen. Maar ik wil mijn waardigheid behouden, dus wil je mij bij de volgende charge de genade geven? Ik laat jou doorgaan, zo zal het zijn... Ook al heeft nog niemand gemerkt over je ware geslacht...
Dat laatste zei hij met een stillere sterm en een knipoog. Toen voegde hij er nog wat woorden aan toe.
Götz: Een sterke vrouw als jij is nodig deze tijd. Ik wil daarom ook dat je wint tegen Belias... Gebruik een speer en dop de punt in dit spul..
Hij gaf haar een flagon met een vloeistof in, waarschijnlijk vergif.. Toen de twee klaarstonden om de beslissende charge te voltooien, keek Götz onzeker. Arya was een sterke vrouw, maar ook onvoorspelbaar... De vlag werd weer gehesen, en toen Arya en Götz elkaar passeerden, hieven ze hun lansen de lucht in. Arya mocht door naar de finale, en Götz had zijn eer behouden.
Alweer werd Arya gefeliciteerd en geprezen omdat ze gewonnen had. Ze stapte vermoeid van haar paard en kreeg een vriendelijke, feliciterende glimlach van Herr Götz.
...
In een ronde arena stond Sterke Belwas. Zijn harnas was drie keer zo dik als die van Götz, maar er waren hier en daar wel veel kieren en openingen. Arya had de armbeschermers van haar pantser uitgedaan, op de schouderbeschermers na voor wat meer bewegelijkheid. Ze had een rond, bol schild en een speer die ze in het vergif gedoopt had. Belwas had alleen een reuzegroot zwaard vast...
Het veld was niet bepaald groot, maar wel groot genoeg om bewegelijke manoeuvres te kunnen maken.
Het duel begon toen Arya rond Belwas wandelde, met haar speer klaar om toe te slaan. Belwas deed niks, en draaide zich niet om.
Arya: Waaraan denk je?
Belwas: De geschikte manier om jou van kant te maken.
Belwas haalde ineens uit met zijn zwaard. Hoewel Arya het nog net op tijd wist op te vangen met haar schild, werd ze toch nog achteruit gesmeten en het schild vernield en van haar arm gerukt. Ze stond terug recht, maar Belwas gaf haar een schop tegen haar borst. Ze wankelde, en viel bijna om, toen Belwas zijn zwaard klaar hield. Hij sloeg, maar Arya liet zich niet doen, en rolde om, terwijl ze haar speer in de oksel van Belwas stak. Het vergif was een pijnlijk vergif, dat Belwas ook nogal duizelig maakte. Belwas schreeuwde even toen een pijnscheut zich over zijn ledematen verspreidde. Arya stak nog eens door de nek van Belwas, en sprong hoog genoeg om met haar voeten tegen zijn buik te kunnen komen. In één schop en nog een steek duwde ze Belwas omver. Nog was Belwas niet uitgeschakeld, want met zijn laatste krachten gaf hij Arya een klap tegen haar borst met zijn gepantserde vuist. Had ze geen harnas gedragen, dan zou ze hoogst waarschijnlijk enkele ribben kunnen gebroken hebben. Arya sloeg toen toe om Belwas de genadeklap te geven. Ze stak hem nog één keer in de nek en eindigde daarmee zo het leven van één van de sterkste vechters van Swadia.
"En heer Arys is de winnaar!!!"
Het publiek daverde van blijdschap. Het applaus was zo overweldigend dat een overvliegende arend neerviel vanwege het hoge geluid.
De oude heer en zijn dochter, een zestienjarige blonde meid, kwamen Arya gelukwensen met haar overwinning.
Heer: Je hebt dit toernooi gewonnen, en de hand van mijn dochter verdiend, heer Arys... Jullie trouwen zo dadelijk al, en vanavond zal er een groot feest gehouden worden. Dit is mijn dochter, Cecilia.
Arya: Het is me een genoege, jonkvrouwe.
Cecilia: *blozend* Ik hoopte van het begin al dat u zou winnen... Je zag er veel eleganter en edeler uit dan die andere ridders. Ik snap niet wat jullie zien in vechten.
Arya: Als het gaat om de hand van een mooie lentebloem zoals u, zouden we zelfs tot het einde van de wereld gereisd hebben.
Heer: En nog een dichter op de koop toe. U ziet eruit alsof u deze landgoeden goed zult beheren na mijn dood, hoe vlug die ook nadert... Ik mag dus zeker zijn dat ik niet voor niets zal sterven..
Arya: Ik kan niks beloven, maar ik zal mijn best doen om uw naam te laten weerklinken in hetgeen dat ik zal doen om dit erfgoed nog welvarender te maken.
Heer: Dat is gesproken! Nu, gaat u maar alvast naar de kasteelskapel. De ceremonie begint zo, wij volgen later.
Arya boog nog even, en vertrok toen naar de kapel. Ze grijnsde... Ze was goed in vleien en intriges.. Hoewel ze er bijlange na nog niet was, was het vanavond in ieder geval een tijd om feest te vieren... Ze had dit *kuch* wel verdiend.
